Unha canción en galego para dar voz ás persoas con Alzheimer e os seus coidadores

• Javier Lorenzo, terapeuta e músico galego afincado en Barcelona, crea unha emotiva fusión de bachata e muñeira inspirada na pandemia e na súa propia experiencia familiar

A música pode ser unha ponte cara á memoria, unha ferramenta que axuda a conectar co pasado mesmo cando as palabras xa non saen. Iso é precisamente o que busca Javier Lorenzo, terapeuta e músico galego residente en Barcelona, coa súa nova canción en galego que mestura bachata e muñeira.

A obra naceu como unha homenaxe ás persoas con Alzheimer e aos seus coidadores, aqueles que día tras día entregan o seu esforzo e amor para acompañar aos que máis o necesitan. “Sempre tiven ganas de facer algo en galego, pero foi durante a pandemia cando sentín que era o momento”, explica Lorenzo. “Ver as imaxes das residencias, a soidade da xente maior, fíxome pensar na importancia de transmitir emocións a través da música”.

O proxecto de Javier Lorenzo rompe barreiras musicais ao fusionar a bachata, un xénero latino de ritmo cálido e accesible, coa muñeira, a danza tradicional galega. “Quería facer unha canción que provocase sorrisos, non tristura”, di. “O Alzheimer é apatía, é inmobilidade… pero se cunha canción conseguimos que alguén con esta enfermidade sorría ou cante, xa é unha vitoria”.

A elección da gaita galega non foi casual. Para Lorenzo, este instrumento é unha peza esencial da identidade musical de Galicia: “Non concibo unha canción en galego sen gaita. Para moita xente maior, o son da gaita remóntaa ás festas do seu pobo, a momentos felices da súa vida”.

O videoclip da canción tamén ten unha profunda carga simbólica. Foi gravado en varios puntos de Galicia, incluíndo o Parque de Bonaval, a praia de Xamil e a Colexiata de Sar.

“Queriamos mostrar diferentes espazos que representasen a nosa terra”, conta Lorenzo. “Desde os prados e montes ata a costa, porque a conexión coa natureza tamén é parte da memoria dos nosos maiores”. O vídeo contou coa colaboración de profesionais da danza e do audiovisual galego, incluíndo a academia Balancé e o equipo de filmación de Fílmate.

 A importancia dos coidadores: «Son as mans e a voz de quen xa non pode expresarse»

Máis aló da súa faceta musical, Javier Lorenzo é terapeuta e coñece de preto o impacto do Alzheimer tanto en pacientes como nas súas familias. “Traballei con moitas persoas que, ademais da súa discapacidade cognitiva, sufrían fracturas ou problemas físicos. A relación cos coidadores é esencial, porque eles son quen sosteñen a vida diaria destas persoas”.

Na súa canción, Lorenzo ponse no lugar dunha persoa con Alzheimer e expresa o que esta lle diría ao seu coidador se puidese falar. “A canción dá voz aos que xa non poden expresarse, porque sabemos que, aínda que non falen, senten”, asegura.

A pesar de vivir en Cataluña desde 1976, Javier Lorenzo nunca perdeu o vínculo coa súa terra. “Falo galego sempre que podo. Para este proxecto, incluso vin moita TVG para empaparme do idioma e manter viva esa conexión”.

Agora, coa súa canción, espera achegar un anaco de Galicia a todas as persoas que a escoiten. “O máis importante é que a xente que a coñeza se recoñeza nela, que lles chegue ao corazón”.

A obra de Javier Lorenzo é moito máis que unha canción: é unha mensaxe de amor, recordo e gratitude. Un recoñecemento ás persoas con Alzheimer e, sobre todo, aos seus coidadores, aqueles heroes silenciosos que cada día fan posible que a dignidade e o cariño sigan presentes na vida dos seus seres queridos.

“Se con esta canción consigo que unha soa persoa sorría, todo o traballo terá valido a pena”, conclúe Lorenzo.

A entrevista completa, no seguinte enlace.