Os versos de Uxío Novoneyra, Tenório Telles e Moon Chung-Hee incorpóranse ao Xardín das Pedras que Falan | vive.gal

EN DIRECTORADIO

Os versos de Uxío Novoneyra, Tenório Telles e Moon Chung-Hee incorpóranse ao Xardín das Pedras que Falan | vive.gal

No caso do poeta brasileiro Tenório Telles, o verso escollido escollido foi Pássaros brancos esgriman com o vento, “que forma parte dun poemario tinxido de cantos existenciais, de anguria polo paso do tempo ou pola inevitabilidade de destino”, explicou a rexedora que se congratulou do «privilexio que é traermos a este recuncho da nosa cidade a Amazonia, pois cos seus versos viaxa a Natureza e a forza deste territorio. Estamos perante unha obra filosófica, transcendente, de procura de significados ocultos. Para iso serve a poesía, para expresar aquilo para o que a linguaxe non literaria non ten palabras».

A terceira pedra gravada recolle o verso da poeta coreana Chung Hee Moon, presente no acto: Son eu o único xeito de encontrarme. Baixo o ceo cheo da pregunta. Gañadora do Premio Cikada, Goretti Sanmartín destacou que a autora coreana “transformou o espazo literario, levando as voces das mulleres a un terreo que tradicionalmente era dominado por escritores masculinos”.

“O Xardín das pedras que falan estase a converter nun lugar de memoria literaria, onde conviven linguas e culturas unidas a través da literatura, e onde a voz das mulleres autoras ten a presenza que lle corresponde, isto é, exactamente a mesma que a dos homes autores. Neste momento hai 8 pedras con versos de mulleres dun total de 17”, destacou a alcaldesa.

En nome da Fundación Uxío Novoneyra, a presidenta da entidade e compañeira de vida do poeta, Elba Rey Martínez, agradeceu esta homenaxe e lembrou que o do Courel situou en Santiago a esperanza de Galicia e afirmou que “a forza do noso amor non pode ser inútil”.

Síguenos en WhatsAppNoticias directo a tu móvil

Pola súa parte, a poeta Moon-Chung-Hee manifestou o seu desexo de que “todo o mundo atope poesía” como ela hoxe tivo “este encontro tan fermoso” con esta pedra na que figuran as súas verbas e pronunciou o seu poema para que “resone o seu espíritu” no xardín de Fonseca para sempre, asegurando que non esquecerá este momento na súa vida.